Wprowadzenie

1. Diecezja opolska swymi korzeniami sięga w tysiącletnie dzieje diecezji wrocławskiej i w dużej mierze korzysta z jej bogatego dziedzictwa religijnego, które warunkowane było zmiennymi losami całego Śląska.
W 1945 r. powołana została do życia nowa kościelna jednostka administracyjna, która stopniowo uzyskiwała pełny status kanoniczny diecezji i od samego początku tworzyła potrzebne w każdej diecezji instytucje oraz rozwijała różne formy działalności duszpasterskiej. Papież Paweł VI bullą Episcoporum Poloniae coetus z 28 VI 1972 r. podniósł dotychczasowe terytorium kościelne Śląska Opolskiego do rangi diecezji opolskiej, włączając ją do zreorganizowanej po wojnie metropolii wrocławskiej. Kolejne zmiany miały miejsce w 1992 r., kiedy to decyzją papieża Jana Pawła II zreorganizowano diecezję opolską, wyłączając z niej 90 parafii, które włączono do nowo powstałej wówczas diecezji gliwickiej, a kolejnych 15 parafii do nowo powstałej diecezji kaliskiej. Od tego czasu diecezja opolska należy do metropolii katowickiej.

2. W powojennym półwieczu na terenie dzisiejszej diecezji opolskiej trzeba było pokonywać różne trudności, poczynając od usuwania następstw i zniszczeń wojennych, poprzez zapewnienie opieki duszpasterskiej wszystkim wiernym, odpieranie represji komunistycznych instytucji państwowych, a kończąc na trudnej i delikatnej misji integrowania bogatej mozaiki ludnościowej Śląska Opolskiego. Dalekosiężny duszpasterski proces integracji ludnościowej należał do priorytetowych zadań Kościoła. Proces ten animowali kolejni rządcy diecezji, kontynuować go pragnęły również prace niniejszego Synodu.
Działalność integracyjna Kościoła zawsze uwzględniała potrzeby mniejszości narodowych i religijnych. Obecnie w diecezji opolskiej aż w 235 parafiach (na 396) istnieje mniejszość niemiecka, natomiast w miastach spotykamy grupy ukraińskie, a ponadto teren diecezji zamieszkuje także ok. 2500 Romów.
Rozwijają się również kontakty ekumeniczne z istniejącymi w diecezji mniejszościami wyznaniowymi.

3. Główne ramy czasowe i zakres problematyki prac synodalnych zostały nakreślone w dekrecie zwołującym Pierwszy Synod Diecezji Opolskiej: „Żywimy mocną nadzieję, że podjęte prace synodalne, które powinny zamknąć się w okresie trzech lat, pozwolą nam w oparciu o soborową i posoborową naukę Kościoła jasno określić lokalne prawo zwyczajowe, wypływające ze specyfiki duszpasterskiej Diecezji Opolskiej, a następnie odpowiedzieć na dzisiejsze problemy i potrzeby, a także podjąć odpowiednie postanowienia i nakreślić program na miarę wyzwań nowego tysiąclecia” (Abp A. Nossol, Dekret z 19 marca 2002 r.).
Ważną inspiracją dla pracy synodalnej było nauczanie papieskie z przełomu tysiąclecia, w którym Jan Paweł II nakreślił perspektywiczny program pogłębiania życia religijnego i wzrostu świadomości chrześcijańskiej wiernych w oparciu o osobę Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelię. To z Nim przez trzy lata członkowie Synodu i cała wspólnota diecezjalna kroczyła Drogą do Emaus, wsłuchując się w Jego słowa, by coraz lepiej rozpoznawać Go przy „łamaniu chleba” (Łk 24,13-34).

4. Niniejszy dokument końcowy Pierwszego Synodu Diecezji Opolskiej jest owocem analizy teologiczno-pastoralnej życia wspólnot parafialnych i całej naszej diecezji. To wspólne poszukiwanie duchownych i świeckich członków Synodu wypracowało nowe wskazania i zalecenia, mające zdynamizować ewangelizacyjną misję Kościoła. Należy zatem ufać, że z biegiem lat nasz lokalny Kościół, świadomie realizujący proces odnowy, stanie się jeszcze bardziej żywą wspólnotą wspólnot parafialnych, prawdziwą ojczyzną ducha i wiary, która będzie przyciągać także ludzi zagubionych i poszukujących.



Pliki cookie pomagają nam udostępniać nasze usługi. Korzystając z serwisu, zgadzasz się na użycie plików cookie.