W Opolu, 6 stycznia, odbył się Orszak Trzech Króli, w tym roku pod hasłem „Nadzieją się cieszą”. Mieszkańcy Opola i okolic już po raz trzynasty zgromadzili się, by wspólnie uczcić uroczystość Objawienia Pańskiego, uczestnicząc w Orszaku Trzech Króli, który przeszedł ulicami miasta. Tegoroczne wydarzenie wpisało się w wyjątkowy kontekst zakończenia Świętego Roku Jubileuszowego 2025, przeżywanego w Kościele pod hasłem „Pielgrzymi nadziei”. Hasłem Orszaku Trzech Króli 2026 stały się słowa „Nadzieją się cieszą!”, zaczerpnięte z kolędy „Mędrcy świata, Monarchowie”. Jak podkreślano podczas inauguracji wydarzenia, Mędrcy ze Wschodu – prowadzeni przez gwiazdę – wyruszyli w drogę do Betlejem mimo zagrożeń i niepewności. Ich droga stała się znakiem nadziei, która nie gaśnie nawet w obliczu trudności. Tę samą nadzieję dziś niosą pielgrzymi XXI wieku.

Tegoroczny Orszak wyruszył z placu katedralnego, co miało szczególnie wymowny charakter. Miejsce rozpoczęcia wydarzenia nawiązywało do ponownego otwarcia opolskiej katedry, które nastąpiło w grudniu po kilkuletnim remoncie. Wyruszenie spod katedry – duchowego serca diecezji – stało się czytelnym znakiem nowego początku oraz powrotu do źródeł wiary. Następnie orszak przeszedł nową trasą, prowadząc uczestników ulicami: Katedralną, przez Most Katedralny, Piastowską, Korfantego, 1 Maja i Reymonta, by dotrzeć na Plac Kopernika. Tam miał miejsce uroczysty pokłon Trzech Króli wraz z inscenizacją Narodzenia Pańskiego przygotowaną przez artystów Młodzieżowego Domu Kultury oraz wspólne śpiewanie kolęd.

Opolskie rodziny z banerem oraz gwiazda poprowadziły uczestników orszaku. Za nimi aniołowie z flagami, zapowiadający radosną nowinę o narodzeniu Zbawiciela. W tym roku szczególne miejsce zajmowało Bractwo św. Józefa, którego przedstawiciele zanieśli dary Trzech Króli – złoto, kadzidło i mirrę. Maryi i Józefem towarzyszył osiołek, przywołując obraz betlejemskiej drogi. W role Trzech Króli wcielili się: Tobiasz Stankiewicz jako król europejski Kacper, Mirosław Jaworowski jako król azjatycki Melchior oraz ks. Romuald Mozou jako król afrykański Baltazar, którzy – zgodnie z tradycją – jechali konno. Za Królami pochód tworzyły barwne orszaki kontynentalne przygotowane przez dzieci i młodzież z opolskich szkół i przedszkoli wraz z rodzicami, katechetami i nauczycielami. W orszaku udział wzięli przedstawiciele Kościoła i władz samorządowych: biskup Rudolf Pierskała, prezydent miasta Opola Arkadiusz Wiśniewski, wiceprezydent Łukasz Sowada, przedstawiciele Urzędu Miasta Opola – zwłaszcza Wydziału Kultury, Turystyki i Współpracy Zagranicznej – oraz przedstawiciele Młodzieżowego Domu Kultury w Opolu z dyrektor Elżbietą Marciniszyn na czele. Całości przemarszu towarzyszyła Orkiestra Dęta z Górażdży, a za nią podążali licznie zebrani uczestnicy Orszaku. Przemarsz zabezpieczali funkcjonariusze Policji, Straży Pożarnej, Straży Miejskiej oraz harcerze, wspierający organizację i porządek wydarzenia. 

Całość wydarzenia była moderowana przez doświadczony zespół animatorów MDK w Opolu, z Marią Anetą i Andrzejem Skibami, Grzegorzem Wychowańcem oraz kantorami: Wojciechem Machoniem i Hanią Rataj. Oprawę muzyczną przemarszu, jak co roku, zapewniła Orkiestra Dęta z Górażdży.
Na Placu Kopernika Orszak zwieńczony został inscenizacjami artystycznymi przygotowanymi przez zespoły i pracownie Młodzieżowego Domu Kultury w Opolu – m.in. zespoły taneczne Adena i Pech, Studio BB, Teatr Asceza oraz pracownię plastyczną odpowiedzialną za scenografię. Autorką koncepcji i reżyserem wydarzenia była Maria Aneta Skiba. Na scenie wystąpiła także Schola Tworzy-MY z parafii oo. Jezuitów w Opolu oraz Rodzina Święta – Magdalena, Tomasz i Nataniel Bystrzyccy.

W Orszaku udział wzięli również wolontariusze – uczniowie Liceum nr 2 i Liceum nr 8 w Opolu wraz z opiekunami. Dzięki ich pomocy każdy z uczestników Orszaku mógł otrzymać koronę i chorągiewki. Dziękujemy również za prowadzenie gwiazdy, pomoc przy nagłośnieniu oraz przemarsz z chorągwiami.

Na zakończenie wydarzenia głos zabrali biskup Rudolf Pierskała oraz – w imieniu prezydenta miasta Opola – wiceprezydent Łukasz Sowada. W swoich wystąpieniach podziękowali wszystkim zaangażowanym w przygotowanie Orszaku Trzech Króli, a także uczestnikom za liczny udział i wspólne świadectwo wiary. Podsumowując wydarzenie, podkreślili znaczenie chrześcijańskiej nadziei, która jednoczy ludzi, prowadzi ku dobru i pozwala z odwagą patrzeć w przyszłość.

Orszak Trzech Króli 2026 w Opolu po raz kolejny stał się nie tylko barwnym widowiskiem, ale przede wszystkim świadectwem wiary, wspólnoty i radości płynącej z chrześcijańskiej nadziei, którą – jak Mędrcy ze Wschodu – uczestnicy nieśli ulicami miasta. Wspólna droga, modlitwa i śpiew kolęd przypomniały, że nadzieja rodzi się ze spotkania z Bogiem, prowadzi ku drugiemu człowiekowi i umacnia wspólnotę Kościoła, otwartą na wszystkich.

Wydział Katechetyczny Kurii Diecezji Opolskiej

fot. Wieńczysław i Szymon Adamscy

„Świętując Objawienie Pańskie dziękujemy Bogu za prawdę, że wola Boga o zbawieniu człowieka nie dotyczy tylko jednego narodu, ale obejmuje wszystkie ludy i każdego człowieka” – podkreślił bp Waldemar Musioł podczas Mszy św. sprawowanej w katedrze opolskiej w Uroczystość Objawienia Pańskiego.

Biskup pomocniczy zwrócił uwagę, że zbawcza wola Boga wymaga odpowiedzi człowieka, a wzorem tej odpowiedzi są Mędrcy, o których Ewangelia mówi, że „upadli na twarz i oddali Mu pokłon, a otworzywszy swe skarby ofiarowali Mu dary” (Mt 2,11). Jak wyjaśniał, „dzisiaj charakter tych darów się zmienił: złoto mamy zastąpić duchową hojnością i miłosierdziem, kadzidło – modlitwą i uwielbieniem, a mirrę – przyjmowaniem i ofiarowaniem Bogu tego, co w naszym życiu trudne, naznaczone cierpieniem, zmaganiem i ofiarą”.

W homilii bp Musioł tłumaczył, że „Bóg prowadzi ludzi do siebie różnymi drogami”. Jedną z nich jest „krótka i prosta droga pasterzy, którzy dali wiarę słowom Anioła i z pokorą poszli do Betlejem”, choć byli ludźmi „o słabej reputacji, żyjącymi na marginesie społeczeństwa”. Hierarcha zauważył, że „dla wielu z nas droga do Jezusa była podobnie prosta, bo wiarę wynieśliśmy z domu rodzinnego, od rodziców i dziadków, od katechetów i kapłanów”, a jej owocem jest gotowość do pokory, spowiedzi i hojności wobec potrzebujących.

Drugą drogą – jak mówił – jest „droga długa, droga poszukiwania, na której więcej jest wątpliwości niż pewności”, podobna do tej, którą przebyli Mędrcy ze Wschodu. To droga ludzi, którzy „nie mieli świadectwa wiary w domu, albo utracili bliskość z Bogiem przez zaniedbania, zgorszenie czy zbyt pochopne przesiąknięcie duchem świata”, ale „nie utracili wrażliwości na sprawy ducha i dobrej woli”. Biskup podkreślał, że taka droga „wymaga od wspólnoty Kościoła cierpliwości, wyrozumiałości i ducha misyjnego, czyli gotowości, by być wobec nich transparentem Boga”.

Przestrogą w tej ewangelicznej scenie pozostaje postawa Heroda, którego bp Musioł określił jako przykład „drogi donikąd”. Jak zaznaczył, „kto nie uznaje nad sobą władzy Chrystusa, temu Chrystus z czasem zaczyna przeszkadzać”, a bliskość z Bogiem staje się jedynie pozorem.

Na zakończenie bp Musioł wskazywał, aby „uznając rozmaitość dróg, które prowadzą do Betlejem, zmierzać tam razem”, naśladując „krótką drogę pasterzy albo długą drogę Mędrców”, wspierając innych i unikając „nawet pozorów fałszu i dwuznaczności”. „Złóżmy w naszym darze dla Boga wiarę i miłosierdzie, modlitwę i uwielbienie oraz to, co w naszym życiu trudne i wymagające” – zachęcił na koniec.

Monika Chrzanowska

fot. Wieńczysław Adamski

Z nadzieją zmartwychwstania informujemy, że w poniedziałek 5 stycznia 2026 r. w 88. roku życia i w 64. roku kapłaństwa zmarł ks. Stanisław Bober, emerytowany proboszcz Parafii św. Stanisława Biskupa i Nawiedzenia NMP w Płużnicy Wielkiej.

***

Śp. ks. Stanisław Bober urodził się 26 II 1938 r. w Kąkolówce pow. Rzeszów. W 1945 r. z całą rodziną przeprowadził się do Bielic, gdzie w 1953 r. ukończył szkołę podstawową. Kontynuował edukację w liceum ogólnokształcącym w Nysie, w którym w 1957 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Śląska Opolskiego w Nysie. Święcenia kapłańskie przyjął 24 VI 1962 r. w katedrze opolskiej z rąk bp. Franciszka Jopa. Po święceniach został mianowany wikariuszem w parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Łubnianach (1962-1965), a następnie pełnił posługę wikariusza w parafii św. Wawrzyńca w Zabrzu-Mikulczycach (1965-1968) oraz w parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Grzędzinie (1968-1970). W 1970 r. został mianowany proboszczem parafii Matki Boskiej Śnieżnej w Dąbrówce Dolnej. W 1984 r. został najpierw administratorem, a po roku proboszczem parafii św. Stanisława Biskupa i Nawiedzenia NMP w Płużnicy Wielkiej, gdzie posługiwał przez 29 lat aż do przejścia na emeryturę w 2013 r. Zamieszkał wtedy w Diecezjalnym Domu Księży Emerytów w Nysie. W latach  1991-1992 pełnił funkcję wicedziekana dekanatu Toszek, a w latach 1992-2000 – funkcję wicedziekana dekanatu Ujazd. Biskup Opolski nadał mu w 1998 r. tytuł dziekana honorowego, a w 2006 r. – radcy duchownego. Zmarł 5 I 2026 r.

***

Uroczystości żałobne:

• Msza św. żałobna zostanie odprawiona w środę 7 stycznia 2026 r. o godz. 17.00 w kościele parafialnym pw. św. Franciszka z Asyżu w Nysie;
• Msza św. pogrzebowa zostanie odprawiona w czwartek 8 stycznia 2026 r. o godz. 11.00 w kościele parafialnym pw. św. Stanisława Biskupa i Nawiedzenia NMP w Płużnicy Wielkiej.

***

Polecajmy śp. ks. Stanisława Bożemu Miłosierdziu:

Miłosierny Boże, spraw, aby Twój sługa, kapłan Stanisław, którego w ziemskim życiu zaszczyciłeś świętym posłannictwem, radował się wiecznie w niebieskiej chwale. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

„Boże Narodzenie, Święta Rodzina i Jubileusz pomagają nam rozpoznać głęboką rzeczywistość Kościoła, styl, w jakim powinien on żyć i działać oraz cel jego misji” – mówił abp Antonio Guido Filipazzi, Nuncjusz Apostolski w Polsce w homilii Mszy św. sprawowanej w katedrze opolskiej na zakończenie obchodów Roku Jubileuszowego 2025 w diecezji opolskiej.

„Cieszę się, że mogę być ponownie w Waszej diecezji po czerwcowej pielgrzymce na Górę Świętej Anny i dziękuję bp. Andrzejowi Czai za miłe zaproszenie, choć jest to zaproszenie dość wymagające, bo ta niedziela stawia przed nami kilka ważnych tematów: Boże Narodzenie, Świętą Rodzinę z Nazaretu i Rok Jubileuszowy” – mówił Nuncjusz Apostolski, przypominając, że „jesteśmy w Oktawie Bożego Narodzenia, jednym z ośmiu dni, które tworzą jeden wielki dzień, podczas którego Kościół celebruje i kontempluje tajemnicę narodzin Syna Bożego, który stał się człowiekiem”, a tej tajemnicy „nie powinniśmy zbyt pochopnie archiwizować, lecz uchwycić i przyjąć dary łaski, które niesie w swojej głębi i wielkości”.

Odwołując się do liturgicznego święta Świętej Rodziny, abp Filipazzi podkreślał, że „z groty w Betlejem, gdzie w Świętą Noc narodził się Zbawiciel, nasze spojrzenie kieruje się ku skromnemu domowi w Nazarecie, aby kontemplować Świętą Rodzinę” – bo jak mówił za św. Janem Pawłem II – „Odkupiciel świata wybrał rodzinę jako miejsce swojego narodzenia i dorastania, uświęcając w ten sposób tę fundamentalną instytucję każdego społeczeństwa”, a tym samym „święto Świętej Rodziny podkreśla istotny aspekt Bożego Narodzenia”.

Nuncjusz Apostolski zwrócił uwagę, że wspólnym mianownikiem tych tajemnic jest katedra. „Cieszę się wraz z Wami, widząc ją dziś w pełnej krasie” – wyraził i wskazał, iż „katedra odsyła nas do wielkiej tajemnicy Kościoła Chrystusowego, która bywa sprowadzana wyłącznie do wymiaru czysto ludzkiego i materialnego”. „Iluż to ludzi, nawet chrześcijan, uważa, że misja Kościoła polega wyłącznie na realizacji celów, być może nawet dobrych, ale czysto ziemskich!” – zauważył, podkreślając, że „istnieje zatem pilna potrzeba ożywienia świadomości wiary dotyczącej tego, czym Kościół jest naprawdę i co ma do spełnienia, zgodnie z wolą swojego boskiego Założyciela”.

Odnosząc się do kończącego się Roku Jubileuszowego, zaznaczył, że „wybrzmiał on w szczególny sposób słowem ‘nadzieja’, rozumianą nie jako zwykły optymizm, lecz jako wielką nadzieję, która nie zawodzi”, dlatego „biada nam, jeśli nie przyjmiemy, nie będziemy żyć i nie będziemy głosić Bożej Ewangelii i wiecznej nadziei”, bo „Jubileusz, choć dobiega końca, pozostawia nam to zadanie, które należy realizować z nową energią”.

Na zakończenie homilii zachęcał, by kontynuując „Ofiarę eucharystyczną na tym ołtarzu, sercu odnowionej katedry, uznając z wiarą obecność prawdziwego Ciała zrodzonego z Maryi Dziewicy”, zauważyć, że „wokół tego ołtarza umacniamy więzi łączące nas z Bogiem i między sobą, a od niego otrzymujemy Sakrament, będący obietnicą i zadatkiem życia wiecznego – życia, na które mamy nadzieję na tym świecie”.

Na zakończenie Mszy św. biskup opolski Andrzej Czaja podziękował kustoszom dwunastu kościołów jubileuszowych i czterech oaz duchowości za posługę pielgrzymom w Roku Jubileuszowym.

Monika Chrzanowska

„Pismo Święte daje nam udział w tym, co Boże, łączy nas ponad granicami i daje moc do przetrwania najtrudniejszych chwil” – mówił biskup opolski Andrzej Czaja podczas Mszy św. w sobotę 27 grudnia sprawowanej w katedrze opolskiej w intencji osób pracujących na co dzień za granicą, tych, którzy przyjechali na Opolszczyznę w poszukiwaniu pracy, a także ich rodzin.

W homilii bp Czaja podjął refleksję nad wyzwaniami, jakie emigracja zarobkowa stawia przed życiem religijnym i rodzinnym. Zwrócił uwagę, że rozłąka oraz pogoń za dobrobytem materialnym często prowadzą do osłabienia więzi rodzinnych i zapomnienia o Bogu. Wymaga to – jak zaznaczył – szczególnego zawierzenia oraz modlitwy o dar wiary.

Hierarcha, zwracając się do wiernych, wskazał, że trwanie w jedności małżeńskiej i rodzinnej mimo wieloletniej migracji jest „świadectwem wiary i troski o piękną wspólnotę”, zaznaczając jednocześnie, że choć „techniczne możliwości komunikowania się niewątpliwie pomagają to same w sobie nie są w stanie zminimalizować trudności związanych z rozłąką ani jeszcze nie budują prawdziwych więzi”.

Nawiązując do Prologu Ewangelii według św. Jana, bp Czaja przypomniał, że „na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo”. Podkreślił, że to odwieczne Słowo Boga stało się Ciałem i zamieszkało między nami, choć wielu nie dostrzegło tego wydarzenia. Jak zaznaczył, tym jednak, którzy Słowo przyjęli, zostało dane, aby stali się dziećmi Bożymi.

Biskup Opolski wyjaśniał, że przyjęcie Słowa Bożego oznacza realne uczestnictwo w życiu Boga. „W tym Słowie przychodzi do nas zbawienie, Boża miłość, Boża łaska i Boża prawda a człowiek otwierając się na Słowo Boże napełnia się tym, co Boże i wchodzi we współuczestnictwo, które od początku tworzyło wyjątkową wspólnotę – początki Kościoła” – mówił.

Odnosząc się do doświadczenia migracji, bp Czaja zaznaczył, że „mąż będąc w Holandii czy w Niemczech, a żona w Polsce, wciąż mogą być jednością”, ponieważ „łączy ich Słowo, którym żyją, czyli Chrystus”, a „to nie jest tylko gadanie, lecz rzeczywistość dla chrześcijanina, który wierzy”.

Wskazując na postać św. Józefa, biskup podkreślił, że „Słowo Boże jest także dobrą tarczą przed wszelkimi mocami ciemności”. Nawiązał przy tym do ucieczki Świętej Rodziny do Egiptu, przypominając, że „choć ciemno było to światłem było Słowo”, a Bóg „chroni tych, którzy żyją Słowem Bożym, słuchają go, karmią się nim i postępują zgodnie z nim”.

Na zakończenie Mszy św. bp Czaja zachęcił do codziennego kontaktu ze Słowem Bożym, które powinno być fundamentem życia, także w sytuacjach, gdy za granicą trudno o regularny dostęp do sakramentów. Wezwał również do pielęgnowania czystości serca, aby – mimo współczesnych zagrożeń – móc godnie przeżyć Boże Narodzenie we wspólnocie rodzinnej.

Monika Chrzanowska