Wydział Duszpasterski Kurii Diecezji Opolskiej we współpracy z redaktor Anną Kwaśnicką z opolskiej redakcji Gościa Niedzielnego przygotowuje pamiątkową publikację, która opowie o Pieszej Pielgrzymce Opolskiej. Opowieść ta nie będzie kompletna bez świadectw i wspomnień tych, którzy w pielgrzymce uczestniczyli i uczestniczą. To pielgrzymi najlepiej wiedzą, jaka jest opolska pielgrzymka.
Do podzielenia się osobistymi historiami zapraszamy dawnych i obecnych pielgrzymów – księży, siostry zakonne i osoby świeckie, a także tych, którzy pątników podejmują obiadem i goszczą na noclegach, zapraszamy tych, którzy angażują się w pielgrzymkowych służbach.
17 sierpnia 1977 roku sprzed kościoła św. Apostołów Piotra i Pawła w Opolu wyruszyła 1. Piesza Pielgrzymka Opolska na Jasną Górę, którą poprowadził śp. ks. Edmund Cisak, proboszcz w Grodźcu. W bieżącym roku 16 sierpnia z Nysy, a 17 sierpnia z Opola, Raciborza i Głubczyc do sanktuarium Matki Bożej na Jasnej Górze wyruszy już 50. Piesza Pielgrzymka Opolska.
Za nami niemal pół wieku pięknej tradycji, nieprzerwanej nawet w czasach pandemii Covid-19. Zmieniała się Polska, zmieniały się realia życia, a nasz Kościół opolski nieodmiennie w sierpniu przeżywa diecezjalne rekolekcje w drodze. To już dziesiątki tysięcy osób, które wyruszyły ku Jasnej Górze, to rzesze tych, którzy w różny sposób im służyli. Ogrom modlitwy, wyproszonych łask i dobra, które rozlewało się zarówno w Kościele opolskim, jak i w osobistym życiu pątników. To wszystko składa się na obraz naszego pielgrzymowania, w tym roku jubileuszowego.
Być może na którejś z pielgrzymek wydarzyło się coś, co mocno zapisało się w Waszej pamięci… Być może Matka Boża wyprosiła Wam łaskę, o którą prosiliście… Być może wydarzyły się niezapomniane spotkania z braćmi i siostrami na pielgrzymim szlaku… A może regularne uczestniczenie w pielgrzymce odcisnęło ważny ślad na Waszym codziennym życiu…
Zapraszamy do dzielenia się świadectwami, które pomogą uchwycić bogaty obraz Pieszej Pielgrzymki Opolskiej. Serdecznie prosimy o nadsyłanie wspomnień, osobistych historii, anegdotek i świadectw na adres e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript..
W trosce o rozwój żywej więzi z Chrystusem
Umiłowani w Chrystusie Siostry i Bracia!
Przyjmując w Środę Popielcową znak posypania głowy popiołem, zadeklarowaliśmy swoją gotowość podjęcia trudu wielkopostnej pokuty, której celem jest zbliżenie się do Boga i umocnienie naszego z Nim przymierza. Chodzi zatem o odrzucenie wszystkiego, co nas od Boga oddziela, na drodze nawrócenia i duchowej przemiany, powierzając się Bożemu miłosierdziu. Służą temu znane nam praktyki pokutne: post, modlitwa i jałmużna. Niezwykle ważny w tym dziele jest też codzienny rachunek sumienia, a rzeczą nieodzowną – zyskanie łaski pojednania z Bogiem przez przystąpienie do sakramentu pokuty.
Zachęcam też wszystkich do podjęcia chrześcijańskiej ascezy, która da więcej czasu na duchowy rozwój, przebywanie z Bogiem, budowanie relacji i okazywanie dobra naszym bliźnim. Proponuję zwłaszcza ascezę w odniesieniu do świata, na którą składają się konkretne akty dobrowolnej rezygnacji z oferowanych nam przez świat różnorakich możliwości i dobrodziejstw. Korzystanie z nich ułatwia życie i nie musi prowadzić do niczego złego, ale warto je ograniczyć, jeśli nas obciążają i zabierają zbyt dużo czasu i energii, przykładowo korzystania z Internetu, telefonu komórkowego czy marketów. Tak rozumiana asceza wspomaga w tym, by życia nie sprowadzać wyłącznie do zaspokajania swoich potrzeb, dążeń i pragnień, wspiera w walce z egoizmem.
Natomiast aktualny program duszpasterski, przeżywany pod hasłem Uczniowie – Misjonarze, skłania do wzmocnienia relacji z Jezusem. Skupmy się więc teraz, w dniach Wielkiego Postu, na tym, aby jak najwięcej być z Jezusem i budować z Nim zażyłą więź. Chodzi o to, by po prostu więcej żyć Jezusem, Jego słowem, Jego bliskością, Jego miłością. Okres Wielkanocny będzie bardziej sprzyjał odbudowaniu ducha misyjnego zaangażowania.
1. Żyć słowem Bożym
Jak bardzo ważne jest to, by żyć słowem Pana pokazuje dzisiejsza liturgia. Pan Bóg w raju sformułował wobec ludzi tylko jedno przykazanie. Adam i Ewa dobrze je znali: „Nie wolno wam jeść z drzewa poznania dobra i zła, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli”. Niestety, zlekceważyli to Boże słowo, dali się zwieść i zerwali zakazany owoc, a wtedy „otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy; spletli więc gałązki figowe i zrobili sobie przepaski” (Rdz 3,7); tak nałożyli sobie kajdany niewoli i stali się niewolnikami diabła.
Zupełnie inaczej jest w sytuacji kuszenia Jezusa na pustyni. Słowo Boże, na które Jezus się powoływał, do którego się odnosił, stało się skutecznym orężem w zwyciężeniu podszeptów diabła. W słowie Bożym znalazł światło i moc i pozostał wolny. A później na krzyżu, modląc się słowami Psalmu 22, posłuszny Ojcu do końca, ostał się w wolności i w poranek wielkanocny pokonując ostatecznie moce piekielne, ku wolności nas wszystkich wyswobodził (por. Ga 5,1). W ten sposób objawił nam prawdę o zbawczej mocy Bożego słowa oraz o ludzkiej wolności, której gwarancją jest posłuszeństwo Bogu.
Dlatego dobrze jest żyć każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych i dobrze jest temu słowu dawać posłuch. Jest w nim światło, które nie pozwala zbłądzić i moc do zwyciężania własnych słabości, wszelkich pokus i wpływów złego ducha. Ono też stanowi fundament bycia uczniem Pana. Nie wystarczy bowiem przyjąć chrzest. Trzeba żyć słowem Boga, żyć zgodnie z Bożymi przykazaniami, Chrystusową Ewangelią.
Zadbajmy więc o to, aby poczynając od dni Wielkiego Postu, karmić się stale słowem Bożym. Wystarczy codziennie przeczytać choćby krótki fragment Pisma św., rozważyć odczytane treści i starać się nimi żyć. Byłoby dobrze czynić to we wspólnocie domu, razem z dziećmi, zwłaszcza w sobotni i niedzielny wieczór. Każdego dnia można już wieczorem wczytać się w Ewangelię przeznaczoną na dzień następny, aby w ciągu dnia i przed nocnym spoczynkiem wracać do słów, które dotarły do serca. Pomocą mogą nam być rozważania dostępne na internetowych stronach i w aplikacjach. „Minutka ze słowem” przygotowana na każdy dzień przez ks. Eugeniusza Plocha, proboszcza z parafii Opole-Winów jest dostępna na naszym diecezjalnym Facebooku i w Radiu Doxa przed południową modlitwą Anioł Pański.
2. Żyć bliskością Pana
Pan Jezus jest zawsze obecny w naszych świątyniach. Wystarczy więc podejść bliżej tabernakulum, by spotkać się z Panem. Trzeba jednak więcej, aby doświadczyć Jego bliskości. Potrzeba zatrzymać się choćby na krótką chwilę, by nieco pobyć z Panem! Wówczas możemy nie tylko powierzyć Mu to wszystko, czym żyjemy i z czym się zmagamy, ale też umacniać i rozwijać naszą relację z Nim.
Szczególnie zachęcam do korzystania z tej formy przeżywania bliskości Jezusa, którą jest adoracja Najświętszego Sakramentu. W ostatnich latach ta forma naszej pobożności odradza się, a jej owoce nieraz zdumiewają. Wierni trwający przed Panem doświadczają cudów przemiany i wewnętrznego uzdrowienia, bez wzmożonej pracy nad sobą. Samo bycie przy Panu sprawia, że On może kształtować i uszlachetniać serca, napełniać swymi darami.
Stąd ważne dla nas przypomnienie podstawowej prawdy o realizacji Królestwa Bożego: jego wzrost daje i zapewnia Pan! Naszym zadaniem jest przychodzić do Jezusa, być przy Nim i ufnie otwierać przed Nim nasze serca. Jest to zadanie nas wszystkich, ale też przywilej, bo kościołów nam nie brakuje, a kapłanów, choć ich liczba topnieje, jest jeszcze na tyle dużo, że miejsca adorowania Pana we wspólnotach parafialnych mogą się wciąż rozwijać. Tylko trzeba obudzić w sobie pragnienie bycia z Panem.
Dotyczy to także Eucharystii, która stwarza zupełnie niepowtarzalną możliwość przeżywania obecności i bliskości Pana, a nawet więcej – zjednoczenia z Panem, przez przyjęcie Jego słowa, ofiarowanie Mu życia i przyjęcie Go w Komunii Świętej. Dlatego najważniejsze jest przychodzenie na Eucharystię, ale z wiarą i czystym sercem.
Możliwość przeżywania bliskości Pana stwarza nam ponadto posługa miłości wobec ubogich, to znaczy wobec cierpiących, samotnych i ludzi w różnorakiej potrzebie. Ponieważ Pan Jezus wprost się z nimi identyfikuje, mówiąc, „co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40) i zaznacza, że takich zawsze mamy wokół siebie (por. Mt 26,11), można stąd wnioskować, że w ubogich jest z nami po wszystkie dni, aż do skończenia świata (por. Mt 28,20). Dlatego w adhortacji Dilexi te, papież Leon XIV zauważa, że sprawy ubogich nie możemy rozpatrywać jedynie w perspektywie dobroczynności, lecz także Bożego Objawienia. Kontakt z nimi stanowi podstawowy sposób spotkania z Chrystusem. „W ubogich On ma nam wciąż coś do powiedzenia” (nr 5). Dlatego kontakt z ubogimi jest błogosławieństwem. W spotkaniu z nimi możemy doświadczyć Jezusa. Naszą zasługą u Pana będzie udzielenie im pomocy, a ogarnianie ich miłością będzie umacniać naszą więź z Jezusem. I dlatego trzeba to czynić, stale podejmować!
3. Żyć miłością Boga
Wartość i znaczenie życia miłością Jezusa ujawnia się najbardziej w trudnych chwilach. Pomaga udźwignąć najróżniejsze formy cierpienia, powstać z najcięższego upadku i odnaleźć dawno zagubiony sens i cel życia. Człowieka, który żyje miłością Pana, nie trzeba przekonywać do pracy nad sobą, do podejmowania trudu drogi ku wyżynom nieba i ratowania bliźniego. I dlatego bardzo Was proszę, Drodzy Diecezjanie, by więcej żyć miłością Pana.
Moc tej miłości objawiła się w poranek wielkanocny, a jej natura w oddaniu życia na Kalwarii. Dlatego w Liście apostolskim na nowe tysiąclecie chrześcijaństwa Novo millennio ineunte św. Jan Paweł II zabiega o to, aby wszystko w życiu chrześcijańskim rozpoczynać od kontemplacji oblicza Jezusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego. Tym samym wyjawia, jak rozwijać życie miłością Jezusa. Podpowiada, aby zawsze stawiać sobie przed oczy Chrystusowy Krzyż, Jego mękę, śmierć i zmartwychwstanie, i na te tajemnice spoglądać oczyma wiary i rozważać je w swoim sercu. Jest to również istotny wymiar naszego budowania zażyłej więzi z Chrystusem, a służą temu wielkopostne nabożeństwa.
Chciejmy więc korzystać z tych nabożeństw. Gromadząc się na nabożeństwie Gorzkich żali i podążając za Jezusem Drogą Krzyżową, rozważajmy jak wiele wycierpiał dla naszego zbawienia i jak potężna jest Jego miłość, aby na co dzień jeszcze więcej żyć tą miłością. Gromadźmy się też w domu na wspólnej modlitwie wokół krzyża i spoglądajmy z wiarą i ufnością, skruszeni w sercu, na oblicze Ukrzyżowanego. Podobnie przechodząc obok przydrożnego krzyża, oddawajmy pokłon Jezusowi i dziękujmy za Jego miłość. To prosty gest z duchowego dziedzictwa naszych przodków, który kruszy ludzkie serce i motywuje do przemiany i lepszego życia.
Zachęcam też do podjęcia trudu ekstremalnej drogi krzyżowej. Określenie nie jest najlepsze. Nie chodzi bowiem o jakiś wyczyn, lecz o przemianę serca, czemu niewątpliwie sprzyja połączenie rozważania Męki Pańskiej z wielkim trudem pokonywanej drogi; naturalnie uwzględniając swoje możliwości fizyczne i zdrowotne. Ważne, by iść z miłości do Jezusa, celem zadośćuczynienia za nasze grzechy i dla odnowienia więzi z Nim. Już dziś zapraszam też na Górę św. Anny, na Drogę Kalwaryjską w Wielki Piątek.
Drodzy Diecezjanie, razem z duszpasterzami w Waszych wspólnotach parafialnych podejmujcie praktyki pokutne i dzieła miłości. Starajcie się też więcej żyć słowem Pana, jego bliskością i miłością. Niech pięknym owocem tego będzie umocnienie i rozwój naszej więzi z Bogiem. I stale wołajmy do Pana o pokój na świecie, zgodę między nami, żywą wiarę w ludzkich sercach oraz święte powołania do służby Bożej i sakramentalnego małżeństwa.
W tym wszystkim niech Was stale wspiera błogosławieństwo Trójjedynego Boga:
Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Wasz Biskup
† Andrzej Czaja
Opole, Środa Popielcowa, 18 luty 2026 r.
--------------------------------------
Niniejszy List pasterski należy odczytać w I Niedzielę Wielkiego Postu, 22 lutego 2026 r
O obowiązku modlitwy i wrażliwości wobec osób zranionych, a także o konieczności podejmowania konkretnych działań na rzecz pomocy i wsparcia ofiar mówili biskupi diecezji opolskiej podczas czuwań w Opolu, Głubczycach i Dobrodzieniu, zorganizowanych w Dniu Modlitwy i Solidarności z Osobami Skrzywdzonymi wykorzystaniem seksualnym.
„Mając świadomość, jak wielki jest to dramat i jak wielkie cierpienie dla osób zranionych oraz dla całej wspólnoty Kościoła, pragniemy duchowo łączyć się z tymi, którzy doświadczyli krzywdy i wspierać ich na drodze uzdrowienia” – mówił biskup opolski Andrzej Czaja, na początku Mszy św. sprawowanej w katedrze opolskiej „o łaskę uzdrowienia dla osób zranionych, o dar przebaczenia winowajcom, o prawdziwe nawrócenie sprawców oraz o dar oczyszczenia dla całego Kościoła”.
Biskup Czaja zaznaczył, że osoby skrzywdzone „zostały obdarte z godności, zdrowia, poczucia bezpieczeństwa, ale też bardzo często zabrano im Boga, a przynajmniej mocno zaburzono relację z Nim, zwłaszcza gdy sprawcą był reprezentant Pana – kapłan”. Jak podkreślił, „to są osoby głęboko zranione, które zmagają się z cierpieniem przez całe życie”, dlatego „my jako wspólnota Kościoła nie możemy ich zostawić samych, lecz wesprzeć”.
Hierarcha wskazał, że dzień modlitwy i solidarności „podpowiada, co jest naszym wielkim obowiązkiem: modlić się za nich i upraszać łaskę uzdrowienia duszy”, a także „wołać o łaskę gotowości do przebaczenia oprawcy, co jest strasznie trudne i nawiązuje do słów Chrystusa: Ojcze, przebacz im”. Podkreślił również potrzebę solidarności rozumianej jako „pokazywanie na różne sposoby wsparcia, bycie przy nich”, ponieważ osoby skrzywdzone należą do „najuboższych, którzy nie są problemem społecznym, lecz naszymi braćmi i siostrami” – tłumaczył przytaczając słowa papieża Leona XIV.
Odwołując się do Ewangelii, bp Czaja zaznaczył, że osoby skrzywdzone „kumulują w sobie głód miłości, pragnienie bezpieczeństwa, ogołocenie z godności i ogrom cierpienia”, dlatego solidarność nie może ograniczać się do deklaracji. „Nie wystarczy ogłosić, że pomagamy i modlimy się, jeśli nie pociąga to przemiany naszego funkcjonowania i naszego odniesienia do osób tak okrutnie pokrzywdzonych” – podkreślił.
Biskup przypomniał o istniejących strukturach ochrony i pomocy, ale zaznaczył, że „trzeba je wypełnić treścią, realizować i wprowadzać w życie”, a także „lepiej reagować i przychodzić z pomocą”. Podkreślił znaczenie poznania prawdy i potrzebę powołania komisji historycznej, ponieważ „pełne uznanie winy i przeproszenie wymaga poznania prawdy”.
Na zakończenie Biskup Opolski wezwał do modlitwy o uzdrowienie zranionych, nawrócenie sprawców i przemianę całego Kościoła. „Nie ma zgody na jakąkolwiek formę krzywdy – jest tylko wołanie o miłość Boga i wzajemną” – powiedział, prosząc, aby Duch Święty „uwrażliwiał nas na odpowiedzialność i prowadził ku Kościołowi pełnemu żywej Ewangelii”.
„Jakże ważny to apel w naszej aktualnej rzeczywistości zamętu, obaw, frustracji i zagubienia, w sytuacji wielkiego kryzysu, który znamionuje zarówno nasze życie społeczne, jak i życie Kościoła” – podkreślił bp Rudolf Pierskała podczas modlitwy w kościele pw. Narodzenia NMP w Głubczycach, wskazując, że coraz trudniej dziś „rozeznać prawdę i kroczyć drogą zbawienia”. Wskazał również na liczne wyzwania rodzące się we wspólnocie Kościoła, które „domagają się konkretnych rozwiązań, a jednocześnie budzą wiele niepokoju”, dlatego potrzebne jest, jak zaznaczył, „wyzwolenie od przywiązania do tego, co doczesne, co sens życia człowieka sprowadza do poziomu doczesnych potrzeb, pragnień i dążeń”.
Biskup Pierskała podkreślił, że „brakuje słów, by wyrazić cierpienie i cichy krzyk osób wykorzystanych seksualnie”, niosących „ból, wstyd, poczucie winy i upokorzenie”, dlatego modlitwa staje się wołaniem do Boga, który jest „wspomożycielem słabych, obrońcą odrzuconych i ratunkiem pozbawionych nadziei”, a nadzieja w Nim pozostaje „bezpieczną i silną kotwicą dla duszy”, bo dla Boga „nie ma nic niemożliwego”.
Zachęcając do wielkopostnej przemiany życia, bp Waldemar Musioł w kościele pw. św. Marii Magdaleny w Dobrodzieniu, wskazał na potrzebę podjęcia wysiłku nawrócenia, rozumianego jako „odwrócenie się od zła i zwrócenie się do Pana oraz poddanie się Jego uzdrawiającej miłości”, czerpiąc inspirację z Liturgii Słowa oraz z kontekstu przeżywanego w Kościele w Polsce Dnia modlitwy i solidarności z osobami skrzywdzonymi.
Wskazał, że ta okoliczność staje się zaproszeniem do wspólnej modlitwy i adoracji, a kluczem drogi nawrócenia ma być „spojrzenie”, rozumiane jako głębokie spojrzenie serca. Pierwszym krokiem jest „wejrzenie w siebie”, czyli pokorne i krytyczne spojrzenie na własne życie, odważna diagnoza duchowego „tu i teraz” oraz zgoda na wsłuchanie się we własne sumienie.
Biskup Musioł zaznaczył, że zaproszenie do przemiany obejmuje także „uważne i miłosierne spojrzenie na innych”, zwłaszcza na osoby skrzywdzone wykorzystaniem seksualnym, które często żyją anonimowo z bólem i wstydem. Podkreślił, że oprócz działań instytucjonalnych każdy może uczynić coś osobistego: modlić się o uzdrowienie ich ran, okazywać solidarność poprzez nielekceważenie cierpienia, sprzeciw wobec stygmatyzacji i czujność wobec podobnych zagrożeń. Jednocześnie prosił o modlitwę za sprawców, aby łaska Boża prowadziła ich drogą nawrócenia, a „wyroki społeczne i medialne nie wyprzedzały sądowych i nie zastępowały Bożych”.
Jako wyraz wspólnotowej modlitwy i solidarności w diecezji opolskiej czuwania odbyły się także w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Niemodlinie, kościele pw. św. Mikołaja w Kędzierzynie-Koźlu oraz w kościele pw. św. Michała Archanioła w Prudniku. Modlitwy prowadzili członkowie diecezjalnego Zespołu ds. prewencji w ochronie małoletnich i bezradnych.
Monika Chrzanowska
„Dziś chodzi nie tylko o popiół, ale o nawrócenie, o przemianę serca” – przypomniał w opolskiej katedrze bp Aleksander Jazłowiecki podczas liturgii Środy Popielcowej, podkreślając, że Wielki Post jest czasem decyzji podejmowanej „nie jutro, nie pojutrze, ale od dzisiaj”.
Biskup opolski Andrzej Czaja, rozpoczynając liturgię, przypomniał, że Wielki Post to czas, „w którym Kościół z matczyną troską zaprasza nas do ponownego umieszczenia celu naszego życia w misterium Boga, aby nasza wiara odzyskała żar, a nasze serca nie rozpraszały się codziennymi zmartwieniami”. „Nie możemy stanąć w Wigilię Paschalną bez pojednania z Bogiem” – tłumaczył, wzywając do przemiany serca.
Bp Aleksander Jazłowiecki, biskup pomocniczy kijowsko-żytomierski, zwrócił uwagę w homilii na symbolikę popiołu, wskazując, że „ten gest sam w sobie nie ma mocy – zawsze był znakiem przemiany serca”. Ostrzegał przed odkładaniem nawrócenia, podając przykład: „diabeł mówi: jutro… jutro zrobisz, jutro zerwiesz z grzechem – i to jutro przenosi się na następne jutro”.
Biskup podkreślił, że fundamentem nawrócenia jest uznanie własnej słabości i zaufanie Bogu. Wskazywał konkretne drogi przemiany życia: szczery żal za grzechy, modlitwę, jałmużnę i post. „Kiedy poszczę, nie mogę zapomnieć o Panu Bogu” – przywołał świadectwo jednego z wiernych, zachęcając do odkrycia duchowej wartości postu.
Odnosząc się do doświadczeń wojny w Ukrainie, hierarcha mówił o wierze poddawanej próbie. „Wojna jest wielkim wypróbowaniem… widzę zmęczenie ludzi, którzy pytają, kiedy się skończy” – mówił, prosząc o modlitwę, aby cierpienie nie prowadziło do utraty wiary. Z wdzięcznością dziękował także za pomoc i solidarność okazywaną Ukrainie.
Bp Jazłowiecki podkreślił, że Wielki Post jest szansą, ponieważ „Pan Bóg daje nam okazję, aby się zmienić, współpracując z Jego łaską”, wzywając wiernych, by rozpoczęli drogę nawrócenia już dziś.
Na zakończenie Mszy św. bp Czaja wyjaśnił, że poprzez znak przyjęcia popiołu „chcemy wyrazić przed Bogiem, że jesteśmy gotowi podjąć wielkopostną pokutę i że bardzo tego pragniemy”, prosząc jednocześnie, aby Duch Święty dał wiernym „siłę i światło”, by wytrwali w pragnieniu nawrócenia. Wspomniał również o modlitwie o pokój i zakończenie wojny w Ukrainie, wyrażając nadzieję, „aby owoce tej gorzkiej próby przyniosły więcej Boga w sercach”.
Monika Chrzanowska
Ojciec Święty Leon XIV postanowił, że w okresie od 10 stycznia 2026 r. do 10 stycznia 2027 r. będzie obchodzony Rok św. Franciszka, podczas którego wszyscy wierni chrześcijanie są zaproszeni do naśladowania przykładu Świętego z Asyżu, stając się wzorami świętości życia oraz niestrudzonymi świadkami pokoju. Penitencjaria Apostolska udziela odpustu zupełnego, na zwykłych warunkach, tym, którzy pobożnie wezmą udział w tym nadzwyczajnym Jubileuszu, stanowiącym niejako idealną kontynuację Jubileuszu Zwyczajnego Roku 2025.
Wszyscy wierni, którzy - z sercem wolnym od przywiązania do grzechu - nawiedzą w formie pielgrzymki jakikolwiek kościół klasztorny franciszkanów lub miejsce kultu poświęcone św. Franciszkowi w dowolnej części świata mogą uzyskać odpust pod zwykłymi warunkami, zaś osoby w podeszłym wieku, chorzy oraz ci, którzy z poważnych powodów nie mogą opuszczać domu, będą mogli również uzyskać odpust zupełny, łącząc się duchowo z obchodami jubileuszowymi oraz ofiarując Bogu swoje modlitwy, cierpienia i dolegliwości.
Przypominamy, że warunki uzyskania odpustu (dla siebie lub dla zmarłych) są następujące:
- spowiedź sakramentalna w celu trwania w stanie łaski uświęcającej;
- uczestnictwo we Mszy św. oraz przyjęcie Komunii św.;
- nawiedzenie w formie pielgrzymki jakiegokolwiek kościoła klasztornego franciszkanów lub miejsca kultu poświęconego św. Franciszkowi w dowolnej części świata;
- odmówienie wyznania wiary Credo i modlitwy Ojcze nasz;
- modlitwa w intencjach Ojca Świętego.
Miejsca kultu św. Franciszka z Asyżu w diecezji opolskiej:
kościoły Ojców Franciszkanów: sanktuarium św. Anny na Górze Świętej Anny, sanktuarium św. Józefa w Prudniku-Lesie, kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Borkach Małych; kościół pw. Trójcy Świętej w Opolu, kościół pw. św. Franciszka z Asyżu z Głogówku, kościół pw. św. św. Idziego i Bernardyna ze Sieny w Głubczycach, kościół pw. Matki Boskiej Bolesnej w Ligocie Wielkiej, kościół pw. św. Wawrzyńca i Mikołaja w Lubiatowie, kościół pw. św. Elżbiety Węgierskiej w Nysie, kościół pw. św. Paschalisa w Raciborzu-Płoni, kościół pw. Matki Bożej Anielskiej w Raciborzu-Oborze, kościół pw. MB Różańcowej w Sarnowicach, kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Sękowicach, kościół pw. NSPJ w Zawadzkiem;
kościoły parafialne: kościół pw. św. Franciszka z Asyżu w Borkach Wielkich (jednocześnie Kościół Ojców Franciszkanów); kościół św. Franciszka z Asyżu i św. Jacka w Kędzierzynie-Koźlu (Cisowa); kościół pw. św. Franciszka z Asyżu w Komprachcicach; kościół pw. św. Franciszka z Asyżu w Nysie;
kościoły filialne: kościół pw. św. Franciszka z Asyżu w Regulicach (par. św. Elżbiety Węgierskiej w Nysie), kościół pw. św. Franciszka z Asyżu w Lasocicach (par. św. Klemensa Rzymskiego w Rusocinie); kościół pw. św. Franciszka w Zimnicach Małych (par. św. Jana Chrzciciela w Zimnicach Wielkich); kościół pw. Stygmatów św. Franciszka w Szumie (par. św. Józefa Robotnika w Zawiści);
inne kościoły i kaplice: kościół pw. Stygmatów św. Franciszka w Głuchołazach, kościół pw. św. Franciszka z Asyżu w Malnii; kaplica pw. św. Franciszka w „starym szpitalu” w Oleśnie;
domy zakonne Sióstr żyjących charyzmatem św. Franciszka, w których jest kaplica: klasztory Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Maryi Nieustającej Pomocy znajdują się Krzyżanowicach, Krapkowicach-Otmęcie (par. Wniebowzięcia NMP), Luboszycach i Oleśnie; klasztor Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi jest w Kietrzu (kościół klasztorny pw. Trzech Króli); klasztory Zgromadzenia Sióstr Pielęgniarek Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka są w Dobrzeniu Wielkim, Kamieniu Śląskim, Opolu (przy Domu Księży Emerytów i na ul. Szpitalnej) i w Opolu-Szczepanowicach (posiada kaplice w klasztorze i w DPS-ie); klasztor Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi jest w Kopernikach.
