Ułatwienia dostępu

Offcanvas Section

 

 

 

LIST PASTERSKI BISKUPA OPOLSKIEGO NA POCZĄTEK ROKU KOŚCIELNEGO

Wierzę w Kościół Chrystusowy

Drodzy Diecezjanie, wczoraj zakończyliśmy kolejny rok kościelny w naszym życiu, szczególny dla nas nie tylko z racji obchodów Złotego Jubileuszu diecezji opolskiej. Od początku byliśmy świadomi potrzeby zaangażowania się w ogłoszony przez papieża Franciszka synod. Nikt jednak nie był w stanie przewidzieć napaści Rosji na Ukrainę. Zareagowaliśmy spontanicznie z wielką wrażliwością serca, zanosząc do Boga żarliwą modlitwę o pokój i ustanie wojny, okazując konkretne wsparcie i pomoc tym, którzy pozostali na Ukrainie, otwierając swe domy i mieszkania dla uchodźców. Bardzo dziękuję wszystkim duszpasterzom i wiernym za tę posługę miłości. Dobrze, że wielu jest dalej zaangażowanych w to dzieło, na czele z pracownikami i wolontariuszami Caritas Diecezji Opolskiej. Sytuacja narodu ukraińskiego jest, niestety, dalej wyjątkowo trudna. W miarę możliwości chciejmy więc wziąć udział w realizacji projektu „Rodzina Rodzinie”, który organizuje Caritas Polska. W tym celu wystarczy skontaktować się z centralą naszej Caritas w Opolu.

Sytuacja energetyczna, drożyzna i rosnąca inflacja, a przez to tegoroczna zima, są również wyzwaniem dla nas wszystkich, by nie zostawić nikogo bez ogrzanego miejsca i środków do życia. W tej perspektywie słowa św. Pawła „Rozumiejcie chwilę obecną” nabierają nowego znaczenia. Zwracam się zwłaszcza do wolontariuszy Parafialnych Zespołów Caritas o rozeznanie sytuacji i podjęcie z duszpasterzami koniecznych działań. Apel Jezusa: „czuwajcie i bądźcie gotowi” niech nas zmotywuje do niesienia pomocy, zwłaszcza tym, którzy są w największej potrzebie egzystencjalnej. Realizujmy to dzieło z dziećmi i młodzieżą.

1. W nawiązaniu do Złotego Jubileuszu

W minioną niedzielę zakończyliśmy obchody 50. rocznicy powstania diecezji opolskiej. Przez cały ten czas cieszyliśmy się szczególnym błogosławieństwem Bożym. Boska Opatrzność sprawiła, że dzięki beatyfikacji dziesięciu Męczenniczek ze Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety zyskaliśmy nowe orędowniczki u Boga. Nasz Kościół wzbogacił się o ognisko wieczystej adoracji w Opolu. W Dylakach powstał i funkcjonuje drugi Dom Nadziei. Wielkim darem jest nominacja biskupia ks. Waldemara Musioła. Powstał też piękny film o diecezji i kilka drukowanych opracowań związanych z Jubileuszem.

Wszystko, w czym mogliśmy brać udział, było owocem zaangażowania bardzo wielu ludzi i wielu podmiotów zbiorowych. Ponieważ nie sposób każdego z osobna wymienić, dlatego z całego serca ogólnie dziękuję wszystkim organizatorom, twórcom określonych dzieł i wydarzeń. Dziękuję Wam, którzy braliście udział w różnych formach obchodów Jubileuszu, którzy przybywaliście wspólnie w ramach dekanalnego pielgrzymowania do katedry, a jesienią do kościoła seminaryjno-akademickiego. Dziękuję za ofiary przekazane na diecezjalne dzieła, w tym na katedrę, za wszelkie wsparcie duchowe i bogactwo modlitwy, którą otaczaliście naszą diecezję. I proszę Was, czyńcie to nadal. Módlmy się stale, szczególnie gorliwie o wiarę w sercach młodego pokolenia i o powołania. Waszej modlitwie polecam też parafię katedralną. Dość niespodziewanie katedra stała się naszym wielkim wyzwaniem. Pod dotychczasową posadzką, zdjętą celem nałożenia nowej, odkryto dobrze zachowaną przyziemną część XIII-wiecznej świątyni późnoromańskiej. Nie wiadomo, jak długo potrwają prace archeologiczne. Póki co, parafia nie ma czynnej świątyni, a diecezja katedry.

Najtrudniejsze zadanie na przyszłość dotyczy jednak tego, co duchowe. Mam na myśli deficyt rozwoju duchowego w nas i związane z tym następstwa. Stajemy wobec wielkiego wyzwania odbudowania żywej wiary w naszych rodzinach, a także zdynamizowania życia naszych wspólnot parafialnych. Światło na drogę otrzymaliśmy z Bożego Ducha, którego prowadzenia doświadczyliśmy w różnej formie w świętowaniu Złotego Jubileuszu. Towarzyszyło nam hasło wyrosłe z kontemplacji Chrystusa Ukrzyżowanego: skoro „do końca nas umiłował” (J 13,1), a Jego miłość jest potężniejsza niż śmierć, to trzeba być z Nim, żyć bliżej Boga-Człowieka. Otrzymaliśmy też drugą podpowiedź, którą papież Franciszek wyraził w określeniu kierunku dzieła odnowy Kościoła: Ku Kościołowi synodalnemu. To dwa podstawowe zadania dla nas na kolejne dziesięciolecia i na już, aby nasz Kościół zachował swoją żywotność i młodość. Dlatego niech będą w nas stale żywe dwa dążenia: do zjednoczenia z Bogiem przez modlitwę i pokutę i dążenie do nieba razem, we wspólnocie wierzących.

2. Nowy rok duszpasterski

Dziś rozpoczynamy nowy rok kościelny, który Kościół w Polsce będzie przeżywał pod hasłem: Wierzę w Kościół Chrystusowy. Takie ukierunkowanie całorocznego programu formacji duchowej wyrosło z analizy trudnej sytuacji Kościoła w naszym kraju. Wielu ma coraz większy dystans do Kościoła, wielu nie wierzy Kościołowi, żyje wbrew jego nauczaniu, a pierwszą przyczyną jest ogromne niezrozumienie Kościoła, płytkie widzenie jego istoty i misji. Ma też miejsce coraz większe nastawanie na Kościół i jego funkcjonowanie w świecie, co domaga się pozytywnej apologii, a nade wszystko rozwijania we wspólnocie wiernych rzetelnego przekazu prawdy o Kościele. Bez tego nie sposób podjąć i realizować koniecznego dziś dzieła gruntownej odnowy Kościoła.

Trzyletni synod o synodalności, który wkroczył już w etap kontynentalny, stanowi wielki impuls i może się okazać wielką pomocą w podjęciu tego dzieła. Chodzi o wdrożenie w życie soborowej myśli o Kościele, jako otwartej i służebnej wspólnocie ludu Bożego, a w związku z tym, o dokonanie koniecznej przemiany mentalnej we wspólnocie wiernych, że między nami nie może być podziału na „My” i „Wy”, ponieważ jesteśmy jedną rodziną dzieci Bożych. Wszyscy stanowimy Kościół i razem kroczymy do domu Ojca, wspólnie podążając za Jezusem, prowadzeni światłem i mocą Ducha Świętego. Dlatego każdy powinien czuć odpowiedzialność za Kościół i brać czynny udział w Jego życiu i misji na rzecz zbawienia człowieka. Nie mogą nam być obojętni ani ci, którzy jeszcze Pana nie znaleźli, ani ci, którzy odeszli i nie wrócili. W ramach podjętych warsztatów synodalnych niektórzy z nas obudzili w sobie tę świadomość bycia Kościołem i poczucie odpowiedzialności za Kościół. To pierwszy krok ku odnowie Kościoła, za który należy dziękować Duchowi Świętemu.

W kontynuowaniu dzieła szczególnie ważne jest poznanie i zgłębienie prawdy o Kościele. Trzeba przypomnieć i wyjaśnić treści wiary w Kościół i zobowiązania dotyczące Kościoła, które uznajemy w naszym Credo. Chodzi o to, by prawdziwie i dojrzale miłować Chrystusowy Kościół, pomimo wielu trudnych spraw w jego życiu i funkcjonowaniu.

Właśnie temu ma służyć tegoroczny program duszpasterski. Trzeba na nowo zobaczyć, że Kościół zasługuje na to, by w niego wierzono. Jest bowiem wielkim dziełem Bożym, które Pan Bóg stale buduje przez jednoczenie nas z Chrystusem mocą swego Ducha, a dokonuje tego dla naszego ocalenia i rozwoju naszej duszy. Kościół Chrystusowy stanowi „przybytek Boga z ludźmi” (Ap 21,3), a to oznacza, że jest w nim stale obecny Bóg. Dlatego wierzyć w Kościół, znaczy wierzyć w obecność Boga pośród nas, żyć Jego bliskością i miłością. Kościół zasługuje też na to, aby mu wierzyć. Przecież Chrystus jest jego Panem, a Duch Święty gwarantuje jego nieomylność w wierzeniu. Czerpie więc z autorytetu Boga i naucza w Jego imieniu, przekazując to, co Bóg objawił. Ponadto, Kościół domaga się wiary, ponieważ mając swe źródło w Bogu i stanowiąc złożoną rzeczywistość Bosko-ludzką, będzie zawsze dla nas tajemnicą, której rozum nie jest w stanie do końca poznać ani wyrazić. Stąd potrzeba spojrzenia „oczami wiary”. Wystarczy zapytać, jak to się dzieje, że Kościół, który wyznajemy jako jeden, święty, powszechny i apostolski, jest zarazem podzielony, jest w nim wiele grzechu, bywa zamknięty i zagubiony w świecie. Odpowiedzi nie znajdziemy bez światła wiary, bez przyjęcia z wiarą tego, co Bóg o Kościele objawił. I jeszcze jedno. Kościół jest też wart wiary, dlatego że oferuje nam zbawienie, którego źródłem jest Chrystus. Oznacza wspólnotę ludzi już w doczesności obdarowanych udziałem w życiu Bożym, którzy mogą to życie rozwijać i są wówczas na drodze do nieba!

Niestety, większość z nas słabo zna elementarz prawdy o Kościele, a to sprawia, że go nie rozumiemy, z nim się nie utożsamiamy, nie stajemy w Jego obronie, nie czujemy się odpowiedzialni za jego funkcjonowanie i rozwój, a nawet coraz gorzej korzystamy z wielkiego potencjału tego wszystkiego, co w nim Boże i święte.

Drodzy Diecezjanie, zwracam się więc do Was wszystkich z wielkim apelem o podjęcie trudu odkrywania i poznawania wartości i piękna bogatej rzeczywistości Kościoła, w której każdy z nas ma udział od dnia chrztu. Duszpasterze otrzymali zestaw przygotowanych materiałów do wykorzystania w liturgii, podczas nabożeństw i w katechezie. Zdecydowanie więcej treści o Kościele będzie w naszych mediach. Jest też przygotowana na każdą niedzielę szczególna oferta materiałów dla rodzin, byście sami w kręgu domowego ogniska mogli odkrywać kolejne elementy prawdy o Kościele. Oferta ta będzie dostępna na stronie internetowej naszej diecezji; można ją też pobrać i zamieścić na stronie parafialnej, w gazetce. Znajdziecie w niej podpowiedzi, jak rozwijać życie Kościoła w rodzinie i w parafii. Ważne jednak, abyśmy wszyscy chcieli się zainteresować prawdą o Kościele. Byłoby wspaniale, gdyby w parafiach zorganizowano katechezę na ten temat dla wszystkich i w formie warsztatowej dla zainteresowanych grup. Trzeba bowiem świadomie i odpowiedzialnie wyznawać wiarę w Kościół i nim żyć, gdyż stanowi na ziemi Boży Dom dla nas i jest naszą Bramą do nieba!

Kończąc list, zwracam się do Was wszystkich z prośbą, byście w tych dniach otoczyli szczególną opieką modlitewną ks. Waldemara Musioła, którego papież Franciszek mianował biskupem pomocniczym w naszej diecezji. Obecnie Nominat przebywa na rekolekcjach, aby jak najgodniej przyjąć święcenia biskupie, które zostaną mu udzielone w naszym kościele seminaryjno-akademickim w Opolu, 10 grudnia br., o godzinie 11.00. Liturgia będzie transmitowana przez nasze diecezjalne radio DOXA. Wraz z Biskupem Nominatem wszystkich jednak zapraszam do Opola, szczególnie kapłanów i członków Bractwa św. Józefa. I proszę Was, módlcie się wiele za całe nasze prezbiterium Kościoła Opolskiego. Na owocne przeżycie Adwentu udzielam wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.

                                                                                                              Wasz Biskup

                                                                                                           † Andrzej Czaja

 

Opole, 21 listopada 2022 r.

W Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata (20 listopada) Eucharystią sprawowaną w kościele seminaryjno-akademickim pod przewodnictwem biskupa opolskiego Andrzeja Czai zostały zakończone obchody złotego jubileuszu naszej diecezji.

W liturgii, oprócz duchowieństwa, wzięli udział nadzwyczajni szafarze Komunii św., młodzież, osoby konsekrowane i diecezjalne wspólnoty m.in. Bractwo Świętego Józefa, Maryjna Wspólnota Opiekunek Dzięcięctwa Bożego, Oremus.

Na zakończenie, przed wystawionym Najświętszym Sakramentem została odmówiona: ”Modlitwa do Jezusa Chrystusa naszego Króla i Pana” a następnie wierni wyśpiewali dziękczynne Te Deum.

Po błogosławieństwie bp Andrzej wręczył dyplomy uznania wieloletnim pracownikom instytucji diecezjalnych. Ostatnim wymiarem liturgicznym była modlitwa przed kopią wizerunku Najświętszej Maryi Panny Opolskiej. Na czas uroczystości obok obrazu została umieszczona kopia bulli papieża Pawła VI Episcoporum Poloniae coetus z roku 1972 powołująca diecezję opolską.

 

Fotorelacja dzięki uprzejmości p. Andrzeja Złoczowskiego.

 

 

51
63
69
70
76
78
83
86
90
99
101
108
111
117
119
128
132
136
139
140
144
154
156
162
165
167
170
175
190
192
195
201
207
209
213

"Diecezjalna Fundacja Ochrony Życia, rozpoczęła rejestrację do uczestnictwa w nowym projekcie, w którym bezpłatną pomoc terapeutyczną mogą uzyskać wszyscy mieszkańcy województwa opolskiego. Pomoc będzie świadczona w trzech Ośrodkach Promocji, Edukacji i Terapii Rodzin - w Opolu, Nysie i Kędzierzynie-Koźlu.

W ramach projektu można skorzystać z następujących form wsparcia:
1) systemowa terapia rodzin;
2) indywidualna psychoterapia osób dorosłych,
3) terapia i diagnoza dzieci,
4) konsultacje i poradnictwo specjalistyczne.

Aby zgłosić chęć udziału, w któreś z powyższych form wsparcia, należy skontaktować się z rejestracją i umówić się na pierwszy termin spotkania w danym ośrodku –
tel. 77-442-55-50 (rejestracja telefoniczna w godz. 09-16:00), e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.."

 

W przestrzeni publicznej coraz częściej słyszymy pytania o postawę Jana Pawła II wobec dramatu wykorzystywania seksualnego osób małoletnich i bezbronnych przez duchownych, a także o sposób reagowania na tego rodzaju przestępstwa podczas jego pontyfikatu. Coraz głośniej stawiana jest teza, że Papież nie podchodził właściwie do tego rodzaju czynów i niewiele robił, aby ten problem rozwiązać, a nawet go ukrywał. Wydaje się, że panuje swego rodzaju moda na formułowanie tego typu opinii. Wpisuje się to w próby podważenia autorytetu Jana Pawła II, a nawet zakwestionowania jego świętości, potwierdzonej w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym. W  konsekwencji stanowi to usiłowanie pomniejszenia znaczenia tego wyjątkowego pontyfikatu dla Kościoła, świata, kultury i człowieka.

Medialny atak na św. Jana Pawła II i jego pontyfikat znajduje także swoją przyczynę w  nastawieniu do jego nauczania, wyrażonego chociażby w takich encyklikach, jak Redemptor hominis czy Veritatis splendor, a także w głoszonej przez niego teologii ciała, co  nie odpowiada współczesnym ideologiom propagującym hedonizm, relatywizm i nihilizm moralny.

W tej sytuacji uczciwe szukanie prawdy i dawanie jej świadectwa jest obowiązkiem każdego prawego sumienia. Spojrzenie na działania Jana Pawła II powinno uwzględniać kontekst historyczny i ówczesny stan wiedzy, a także uwarunkowania, w jakich on żył. Były one naznaczone przede wszystkim następstwami rewolucji kulturowej 1968 roku, odrzucającej obiektywne kryteria moralności i osobowej odpowiedzialności. Powszechnie głoszono, zwłaszcza w środowiskach uniwersyteckich Zachodu, że wszystko ma tę samą wartość i że, w konsekwencji, nie istnieje odtąd żadna różnica między dobrem i złem, prawdą i fałszem, pięknem i brzydotą. Obecnie pojawiają się nowe ideologie, które są spuścizną rewolucji 1968 roku. Podważają one chrześcijańską antropologię, której podstawową prawdą jest stworzenie człowieka przez Boga, jako kobietę i mężczyznę, na Jego obraz i podobieństwo. W sposób oczywisty walka z chrześcijańską wizją człowieka łączy się z próbami podważania wielkiego autorytetu, jakim na całym świecie cieszy się św. Jan Paweł II, który z ogromną mocą głosił tę wizję na wszystkich współczesnych mu areopagach.

Starając się zrozumieć podejście Jana Pawła II do problemu wykorzystywania seksualnego małoletnich, pragniemy pokazać konsekwentnie podejmowane przez niego działania. 

1. Już w początkach pontyfikatu w wprowadzonym przez Jana Pawła II w 1983 roku nowym „Kodeksie Prawa Kanonicznego” jednoznacznie zobligowano przełożonych kościelnych do karania sprawiedliwą karą członków kleru, będących sprawcami wykorzystania seksualnego małoletnich, nie wyłączając wydalenia ich ze stanu duchownego.

W 1992 roku Jan Paweł II ogłosił „Katechizm Kościoła Katolickiego”, który w artykule 2389 stwierdza, że „nadużycia seksualne popełniane przez dorosłych na dzieciach lub młodzieży powierzonych ich opiece” są grzechem, będącym „jednocześnie gorszącym zamachem na integralność fizyczną i moralną młodych, którzy będą nosić jego piętno przez całe życie, oraz pogwałceniem odpowiedzialności wychowawczej”.

2. Prawdopodobnie pierwszy poważny sygnał o przestępstwach seksualnych popełnianych przez duchownych na szkodę osób małoletnich dotarł do Jana Pawła II z Kościoła w Stanach Zjednoczonych w 1985 roku za pośrednictwem nuncjusza apostolskiego w Waszyngtonie. Była to analiza dotycząca nieskuteczności dotychczasowych działań Kościoła w USA wobec sprawców wspomnianych przestępstw. O rzeczywistej skali tego zjawiska nie miano jednak wtedy pełnego wyobrażenia.

3. Podczas wizyty ad limina episkopatu USA w 1993 roku Jan Paweł II zauważył, że biskupi nie byli jednomyślni w stosowaniu prawa karnego w odniesieniu do przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych. Dominowała tendencja do minimalizowania znaczenia prawa karnego w życiu wspólnoty kościelnej, a istniejące narzędzia prawne często nie były stosowane. Nie uświadamiano sobie również tego, jak głębokie i szkodliwe dla psychiki ofiar mogą być skutki tych przestępstw. W tym samym bowiem czasie w skali światowej rosły w siłę ruchy domagające się legalizacji pedofilii.

Po tej wizycie w liście do biskupów amerykańskich Jan Paweł II napisał: „kanoniczne kary, które są przewidziane za niektóre przestępstwa i wyrażają społeczną dezaprobatę wobec zła, są w pełni uzasadnione. Pomagają one zachować wyraźne rozróżnienie między dobrem a złem, przyczyniają się do moralnego zachowania, a także tworzą właściwą świadomość wagi popełnionego zła”.

W drugiej części tego listu Jan Paweł II przestrzegał przed traktowaniem zła moralnego jako okazji do sensacji. „Zło rzeczywiście może być sensacyjne, ale sensacyjność wokół niego jest zawsze niebezpieczna dla moralności” – pisał. Możliwe, że ten sposób myślenia Papieża był pewną konsekwencją wynikającą z jego polskich bolesnych doświadczeń, gdy pod rządami komunistów mass media były niejako urzędowo wrogie wobec Kościoła i częstokroć pojawiające się w niej informacje były po prostu kłamstwami i oszczerstwami. Postawa nieufności i niedowierzania wobec pojawiających się zarzutów dotyczących duchownych była zatem w dużej mierze uzasadniona, tym bardziej że w systemie komunistycznym były one często sposobem dyskredytowania pozycji i działania Kościoła oraz okazją do werbowania współpracowników spośród duchowieństwa.

4. Wydaje się, że w okresie od połowy lat osiemdziesiątych do połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku skandal wykorzystania seksualnego rysował się dla Jana Pawła II głównie jako problem Kościoła w Stanach Zjednoczonych i w krajach anglosaskich. Dlatego w 1994 roku wydał on indult dla Kościoła w USA, którego celem było zapewnienie większej ochrony dzieci i młodzieży poprzez uzgodnienie przepisów kościelnych z prawem amerykańskim. Dokument  ten podniósł wiek ochrony osób małoletnich z 16 do 18 lat i wydłużył okres przedawnienia przestępstw wykorzystania seksualnego małoletnich do 10 lat od ukończenia 18. roku życia przez osobę skrzywdzoną. Dwa lata później, w 1996 roku, Papież wydał podobny indult dla Kościoła w Irlandii, skąd również zaczęły napływać informacje o przestępstwach seksualnych popełnionych przez duchownych.

Świadomość Papieża dotycząca skali i skutków tych przestępstw wzrastała zatem wraz z upływem lat. Stawało się dla niego coraz bardziej jasne, że biskupi i wyżsi przełożeni zakonni nie podejmowali adekwatnych i przewidzianych prawem działań oraz że nie radzili sobie z ich stosowaniem.

5. Dlatego, pomimo posoborowych tendencji decentralizacyjnych, w 2001 roku Jan Paweł II wydał dokument Sacramentorum sanctitatis tutela dla całego Kościoła. Dziecko zostało w nim ukazane jako jeden z największych skarbów, który za wszelką cenę należy chronić. Krzywda wyrządzona dziecku w sferze seksualnej została uznana za jedno z najcięższych przestępstw kościelnych i zrównana z profanacją Najświętszego Sakramentu czy złamaniem tajemnicy spowiedzi. Aby uniknąć bagatelizowania tych przestępstw w ramach Kościołów lokalnych, Papież na mocy tego dokumentu ustanowił jurysdykcję Stolicy Apostolskiej nad wszystkimi przypadkami wykorzystania seksualnego małoletnich od momentu uprawdopodobnienia się przestępstwa i nakazał jego zgłoszenie do Kongregacji Nauki Wiary. Odtąd postępowania karne prowadzone w tych sprawach zostały zarezerwowane Stolicy Apostolskiej i po dzień dzisiejszy pozostają pod jej ścisłą kontrolą. Decyzja ta pokazała, że Jan Paweł II zdał sobie sprawę ze skali i globalnego charakteru kryzysu spowodowanego wykorzystaniem seksualnym dzieci i młodzieży. Ta zmiana w stosowaniu i egzekwowaniu prawa była prawdziwie bezprecedensowa. Z perspektywy czasu widać, że okazała się ona punktem przełomowym w walce Kościoła z przestępstwami seksualnymi we własnych szeregach. W ślad za tymi decyzjami Jana Pawła II Stolica Apostolska zobowiązała wszystkie Episkopaty do wprowadzenia szczegółowych norm postępowania w takich przypadkach, przy równoczesnym respektowaniu prawa świeckiego.

6. Przejawem wzrastającej świadomości Papieża było jego przemówienie do kardynałów amerykańskich w kwietniu 2002 roku podczas spotkania, które było bezpośrednim następstwem fali ujawnień przestępstw wobec dzieci i małoletnich dokonanych przez osoby duchowne, sprowokowanej przez serię artykułów zamieszczonych w dzienniku „Boston Globe”. Dokonując diagnozy kryzysu, Jan Paweł II wskazał na ból osób zranionych przestępstwem. Ofiary nadużyć oraz ich rodziny zapewnił o „swojej głębokiej solidarności i trosce”. Zaznaczył przy tym, że zmierzenie się z tymi bolesnymi skutkami musi odmienić Kościół i uczynić go bardziej świętym. Podkreślił też, że kto krzywdzi młodych, jest tej świętości zaprzeczeniem i że „w kapłaństwie i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby małoletnich”. Za istotną część problemu uznał też fakt, że „wielu czuje się zranionych sposobem podejścia hierarchów do tych przestępstw” oraz ich „decyzjami, które w skutkach okazały się błędne”. Podana przez Papieża diagnoza kryzysu jest zatem jasna, a kierunek działań, które mają uzdrowić sytuację – jednoznaczny.

7. Z przedstawionych działań Jana Pawła II wobec ujawniającego się coraz wyraźniej kryzysu wyłania się obraz Pasterza, który odważnie i zdecydowanie pragnął się z nim zmierzyć, będąc równocześnie świadomy, że kryzys ten może zagrozić zdolności Kościoła do właściwego pełnienia jego misji w świecie. Papież doszedł do wniosku, że tylko „Kościół, stawiający czoła problemowi wykorzystywania z jasnością i determinacją” może również pomóc społeczeństwu przeciwstawić się pladze przestępstw seksualnych wobec małoletnich i bezbronnych. Widząc, że wobec tego problemu punktowe odpowiedzi nie są wystarczającym rozwiązaniem, w 2001 roku Papież podjął decydujący krok i zmienił prawo, które stało się narzędziem dla całego Kościoła. Tą zmianą uruchomił proces oczyszczania Kościoła, kontynuowany przez jego następców: papieży Benedykta XVI i Franciszka.

Usiłując dzisiaj zrozumieć ówczesną sytuację, trzeba też uwzględnić dominującą wtedy także w Kościele mentalność dyskrecji. Jeśli więc nawet podejmowano jakieś działania, to jednocześnie panował lęk i opór przed ich transparentnym komunikowaniem.

Ponadto lektura raportu Stolicy Apostolskiej dotyczącego byłego kard. Theodora McCarricka każe stawiać pytania o to, w jakim stopniu Jan Paweł II był rzetelnie informowany przez powołane do tego organy, a w jakim stopniu pewne decyzje były podejmowane bez jego wiedzy na innych szczeblach władzy, zgodnie z kompetencjami. W każdym razie raport nt. McCarrica nie pokazuje jakiegokolwiek „tuszowania” czy „zamiatania pod dywan” przez Jana Pawła II przestępstw seksualnych, których dopuścili się duchowni.

Próba zrozumienia postawy i działań świętego Jana Pawła II może być dla nas szansą na uświadomienie sobie, że działanie Boże przechodzi przez zwykłe – uwarunkowane kontekstem dziejowym i osobistą historią – człowieczeństwo. Jest także dla nas drogą do głębszego zrozumienia świętości, która polega na heroicznym przeżywaniu wiary, nadziei i miłości. Papież wielką wrażliwością otaczał każdego człowieka, o czym świadczy jego życie i nauczanie. Ogłoszenie przez Kościół świętości człowieka nie jest stwierdzeniem jego bezgrzeszności, a tym bardziej bezbłędności, lecz uznaniem świadectwa jego więzi z Chrystusem, mimo i na przekór ludzkim ograniczeniom i uwarunkowaniom.

Bezspornym faktem jest, że Jan Paweł II był papieżem, który zgodnie z nabywaną wiedzą podjął zdecydowaną walkę z przypadkami wykorzystywania seksualnego dzieci i małoletnich przez niektórych duchownych oraz wprowadził obowiązujące w całym Kościele normy  rozliczania tego typu przestępstw, podkreślając, że w „stanie kapłańskim i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby młodych”. Rozpoczął jakże ważny i kontynuowany do dziś proces oczyszczenia Kościoła w tej sferze.

Jasna Góra, 14 listopada 2022 roku

W trosce o duchowy rozwój wiernych, na nowy rok duszpasterski - przeżywany pod hasłem „Wierzę w Kościół Chrystusowy” - zostały przygotowane dodatkowe materiały formacyjne dla rodzin. Katechezy mają przybliżać świeckim tematykę Kościoła, a jednocześnie umacniać ich więź małżeńską i rodzinną, jak również prowadzić rodziny do coraz większego zaangażowania się w życie Kościoła powszechnego i parafialnego. Rozważania zostały przygotowane na poszczególne niedziele w ciągu całego roku. Każdy miesiąc posiada swoje hasło przewodnie, zaś poszczególnie tematy są jego rozwinięciem. Konspekt składa się z 3 części: wprowadzenia (najczęściej jest to nauczanie Kościoła na dany temat); „do refleksji” (rozważania pogłębiające nauczanie Kościoła) oraz „zadanie” (konkretna propozycja działań). Materiały są bezpłatne i zostały przygotowane w wersji elektronicznej. Pliki można także udostępnić na stronach internetowych parafii. Katechezy można również wykorzystać jako wkładki do gazetek parafialnych lub ulotki do rozdawania w świątyniach. Mogą też stanowić cenną inspirację podczas spotkań z rodzicami dzieci I-komunijnych i rodzicami młodzieży przygotowującej się do bierzmowania.

ZAPRASZAMY DO ZAPOZNANIA SIĘ Z PRZYGOTOWANYMI MATERIAŁAMI.

Materiały do pobrania całość >> Materialy-dla-rodzin

Zespół redakcyjny:

Amelia i Dominik Golemowie

Monika i Marcin Gomułka

Helena i Marian Matys

Urszula i Jerzy Smok

Aleksandra i Marek Walkowicz

Koordynator: Ewa Porada

Zgodnie z art. 8 ust. 1 Dekretu ogólnego w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w Kościele katolickim wydanym przez Konferencję Episkopatu Polski w dniu 13 marca 2018 r. (dalej: Dekret) informuję, że:

  1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Diecezja Opolska z siedzibą przy ul. Książąt Opolskich 19 w Opolu, reprezentowana przez Biskupa Diecezjalnego Andrzeja Czaję;
  2. Kontakt do Inspektora ochrony danych w Diecezji Opolskiej to: tel. 77 454 38 37, e-mail: iod@diecezja.opole.pl;
  3. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu zapewnienia bezpieczeństwa usług, celu informacyjnym oraz pomiarów statystycznych;
  4. Przetwarzanie danych jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności, gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem;
  5. Odbiorcą Pani/Pana danych osobowych jest Diecezja Opolska oraz Redaktor Strony.
  6. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane do publicznej kościelnej osoby prawnej mającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
  7. Pani/Pana dane osobowe z uwagi na nasz uzasadniony interes będziemy przetwarzać do czasu ewentualnego zgłoszenia przez Pana/Panią skutecznego sprzeciwu;
  8. Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania zgodnie z Dekretem;
  9. Ma Pani/Pan prawo wniesienia skargi do Kościelnego Inspektora Ochrony Danych (adres: Skwer kard. Stefana Wyszyńskiego 6, 01-015 Warszawa, e-mail: kiod@episkopat.pl), gdy uzna Pani/Pan, iż przetwarzanie danych osobowych Pani/Pana dotyczących narusza przepisy Dekretu;
    10. Przetwarzanie odbywa się w sposób zautomatyzowany, ale dane nie będą profilowane.